امروز عصر؛ یک ساعت قبل؛ مَردِ همسایه مُرد. واقعا مُرد نه اینکه به رحمت خدا رفته باشد. سکوتی در کوچه است. انگار که مهمانی است خانه شان نه اینکه جنازه ی مَردی را میبرند.

 هرچه در فکرم جستجو کردم خاطره ای خوش از او پیدا کنم نشد. نمی دانم خاطره های خوبش را کجای ذهنم پنهان کرده. نمی دانم چرا خاطره ی خوش از مرد همسایه نمانده در ذهنم. از اول که خانه می ساختیم و در کوچه رفت و آمد داشتیم فقط چهره ی عبوس و دعواهایش را در ذهنم دارم.

هرچه خواستم کلمه ی خدا بیامرزدش را بر زبانم جاری کنم نشد. همسایه هم با خونسردی ایستاده بود شب سوم و هفتش را می شمرد که چند شنبه می شود. و در شیفت کاری اش نیفتد تا سور عزای مرد همسایه را از دست ندهد.

یک گشتی در اخلاقم زدم. عکسهایم را نگاه کردم. گفتم نکند من هم بمیرم و به رحمت خدا نروم.

می گویند انسان در جوانی بمیرد یک طور دیگر برایش مراسم می گیرند. مگر مدت زندگی با یک انسان ارزش ندارد که آدم پیر و مسن عزیز نخواهد بود و مراسمش با سکوت برگزار می شود؟ و گریه کنی نخواهد داشت موقع تشییع پیکرش؟ و حتی یک خدا بیامرزدش ....

می خواهم در جوانی بمیرم تا هم گناهانم کمتر باشد و هم عزیز تر. عزیز تر هم نزد خدا که به جوانی ام رحم کند و مرا کمتر مورد غضب قرار دهد و هم نزد خانواده که حداقل یک فاتحه برایم بخوانند. هم نزد همسایه که یک خدا بیامرزی را بدرقه ام کنند.

مقیم نوشت: الهی و ربی من لی غیرک؟